لالب اسمی از جنس زیبایی

می خورد بر مرد تنها... می چکد بر فرش خانه

باز می آید صدای چک چک غم ...باز ماتم

من به پشت شیشه ی تنهایی افتاده ...

نمی دانم ...نمی فهمم

کجای قطره های بی کسی زیباست ؟؟؟؟؟؟

نمی فهمم . چرا مردم نمی فهمند

که آن کودک که زیر ضربه ی شلاق باران

سخت می لرزد

کجای ذلتش زیباست ؟؟؟؟؟؟؟

نمی فهمم کجای اشک یک بابا

که سقفی از گل و آهن به زور چکمه ی باران

به روی همسر و پروانه های مرده اش آرام باریده

کجایش بوی عشق و عاشقی دارد ؟؟؟؟؟

نمی دانم ... نمی دانم چرا مردم نمی دانند

که باران عشق تنها نیست

صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست

کجای مرگ ما زیباست ....نمی فهمم !!!!!

یاد آرم . روز باران را

یاد آرم مادرم در کنج باران مرد

کودکی ده ساله بودم

می دویدم زیر باران ... با دلی غمناک و تابان

مادرم در کوچه های پست شهر آرام جان می داد

فقط من بودم و باران و گل های خیابان بود

نمی دانم کجای این لجن زیباست ؟؟؟؟؟

بشنو از من ...کودک من

پیش چشمم ... مرد فردا

که باران هست زیبا از برای مردم زیبای بالادست

و آن باران که عشق دارد ...

فقط جاریست برای عاشقان مست

و باران من و تو ...درد و غم دارد

خدا هم خوب میداند...

که این عدل زمینی عدل کم دارد .......

البته من این شعر رو نوشتم دلیلی بر این نیست که بارون رو دوست نداشته باشم ....بر عکس...... من بارون روبا تمام وجودم دوست دارم و عاشق راه رفتن زیر بارونم ....اون هم بارونهای پاییز که بهترین فصل منه ..........

درختان ....وسلامی از ته دل به همه ی شما دوستای گلم .......امیدوارم که حال همه تون خوب خوب

باشه ...و از اینکه مدتی آپ نکرده بودم منو ببخشین .............

من صدای شرشر باران را...که ز چشمم . به روی تن خیسم بارید ...فهمیدم......

سوز سوزان میگفت : روز میعاد تو با عشق بدان نزدیک است... و به من گفت که . امید داشته

باش...من به زجری که کشیدی. تورا بخشیدم....من کنارت هستم . تو صبوری کن وامید به من داشته

باش...تا بخواهم که تو یک روز به عشقت برسی... من همین نزدیکم ...چشم بینا داری ؟؟؟ مرا خوب

ببین ...

لحظه ای چرخیدم دیدم آن با لاهاست . که مرا می بیند...من به او گفتم که خاطرت جم باشد...توبه نامه

ی دلم را به دستش دادم ... مهر و امضایی کردو به من گفت : جوان تو اگر با مایی ثابت کن ...لحظه ای

دور شد و به بلندای هفت آسمان حرکت کرد ... تابه خود آمدم دگر هیچ جیز نبود ....او به من امید داد که

تو را می بخشم ....لحظه ای خندیدم و به خود گفتم که ......برو و ثابت کن...

من هنوز دیروزم ... تو ولی فردایی .....من به دنبال تو می آیم تا... قصه ی تلخم را در کنارخنده های

فردایم با تو سبز وآرام به خاموشی شب بسپارم......تو اگر میخواهی . سبزی فردا را . از دلم دور

کنی .... حرفی نیست ....فقط اینو به خاطر بسپار ....که همان فردایت . بعد از این دیروز است ......

ارسلان ضرابی

ای کاش نسیم صبحگاهی بودم تا با وزش خود تورا نوازش میکردم ...

 ای کاش دریا بودم و تو را بهترین کشتی وجودم می نهادم ...

اما افسوس که هیچ یک از اینها نیستم و فقط میتوانم بگویم دوستت دارم و

فراموشت نخواهم کرد.

به خدا قسم که تو زیباترین جلوه ی بهار منی و من شکسته ترین بال مرغ فصل

پائیزم...

هوای کوی تو را دارم و ای نازنین چگونه با این پر و بال شکسته بر روی شاخه هایت

بنشینم و آواز سر دهم............ دوستت دارم

از دلاويزترين روزِ جهان ،

                            خاطره اي با من هست ،

به شما ارزاني:

سحري بود و هنوز ،

گوهرِ ماه به گيسوي شب آويخته بود.

گل ياس ،

عشق در جان هوا ريخته بود.

من به ديدار سحر مي رفتم

نفسم با نفس ياس در آميخته بود.

مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم : « هاي »

بسراي اي دل شيدا ، بسراي.

اين دلاويز ترين شعر جهان را بسراي.

اين دلاويزترين روز جهان را بنگر!

تو دلاويزترين شعر جهان را بسراي!



آسمان ، ياس ، سحر ، ماه ، نسيم ،

روح در جسم جهان ريخته اند ،

شور و شوق تو برانگيخته اند ،

تو هم اي مرغك تنها ، بسراي!


همه در هاي رهايي بسته ست ،

تا گشايي به نسيم سخني ، پنجره اي را ، بسراي!

بسراي ...»


من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتم!


در افق ، پشت سراپرده ي نور

باغ هاي گل سرخ،

شاخه گسترده به مهر ،

غنچه آورده به ناز،

دم به دم از نفس باد سحر؛

غنچه ها مي شد باز.

...

« يافتم ! يافتم ! آن نكته كه مي خواستمش!

با شكوفايي خورشيد و 

                               گل افشانيِ لبخند تو ،

                                                      آراستمش!

تار و پودش را از خوبي و مهر ،

خوش تر از تافته ي  ياس و سحر بافته ام :

« دوستت دارم » را

من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !

...تو هم اي خوب من ! اين نكته به تكرار بگو !

اين دلاويز ترين شعر جهان را ، همه وقت ،

نه به يكبار و به ده بار ، كه صد بار بگو !

« دوستم داري؟ » را از من بسيار بپرس!

اشکها تسکین دهنده ی قلب ها . به نام قلب ها ایجاد گر عشق و به نام عشق زیباترین خطای

انسان ...............

عشق گلی است که اگر آن را به قصد تجزیه و تحلیل پرپر کنید هرگز قادر نخواهید بود که آن را دوباره جمع

کنید...........

شاید بعضی از شما دوستان گلم گاهی اوقات تصور می کردین که عشق فقط جنبه ی احساسی و

ادبیاتی دارد ...ولیییییییییی...نه دوستای گلم (( یا به قول یکی از شما دوستای خوبم // دوست جونم ))

اینطور نیست . خیلی از دانشمندان و فلاسفه عزیز کشورمون در مورد عشق تعاریف جالبی دارن که در

اینجا می خوام به تعریف ابن سینا اشاره ی مختصری کنم ............

از دیدگاه ابن سینا انس میان انسان و جهان عشقی است که در عالم هستی جریان دارد . ابوعلی سینا

در رساله ای که درباره ی عشق نوشته است آن را علت پیدایش جهان می داند و می نویسد : <<هر یک

از ممکنات به واسطه ی جنبه ی وجودی که در اوست . شیاق به کمالات ومشتاق به خیرات است و بر

حسب فطرت خود از بدی ها گریزان است . همین اشتیاق ذاتی و ذوق فطری را که سبب بقای وجود

ممکنات است عشق می نامیم >> انس انسان با طبیعت ناشی از تشابه عالم صغیر و عالم کبیر است .

همین تشابه و سنخیت در گوهر انسان و جهان سبب عشق و محبت بین آنهاست و آنچه همه ی اجزاء

جهان واز جمله گوهر وجود انسان را به سوی خود می کشاند . جاذبه ی همان عشق الهی است که در

عمق وجود جهان هستی به ودیعت نهاده شده است............

طبایع جز کشش کاری ندانند           حکیمان این کشش را عشق خوانند

گر اندیشه کنی از  راه بینش            به  عشق  است   ایستاده   آفرینش

درميان باغ چشمت هرچه ديدم سبز و ناز است

در زمستان تو بهاري درسياهي تو سپيدي

آفتاب راه عشقي تو اميد نا اميدي

گرشوم من يك پرنده تو برايم آسماني

درشب تار نگاهم همچو قلب كهكشاني ........

ای امید نا امید ی های من......

.......................................................

بخواب همچو مهتابی که آرام پشت کوه ها می

رود و مرا از پرتوش بی نصیب می دارد

تو نیز بخواب و مرا از عشقت بی نصیب دار

باشد که عشق در  وجوت بماند،

و آنچنان وجودت از عشق آکنده شود که ذره

ذره ی وجودت را بگیرد

آنگاه عشق از وجودت سرریز شود...

باشد که پرتوی از ذره های لبریز شده اش به

من بتابد

و مرا از زمین و زمان بی نیاز سازد

ای امید نا امیدی های من ......

توي آسمون آبي دليل عشق من همينه

نميخواي اينجا بموني ميدوني با من غريبي

سخته ولي اينو ميدونم خوبه پاكي از فريبي

شبا ازتو دورم اما چشاتو تو خواب ميبينم

ميشم مثل ستاره ميامو تو رو مي چينم

تو دلم زده جوونه بذر عشقي كه توكاشتي

رفتي اما حيف عزيزم از دلم خبر نداشتي

آسمون دلش گرفته باز دلش ميخواد بباره

مثل چشم من كه بي تو هميشه در انتظاره

فقط دیگه این مونده بــــــود             اسم من از یـــــادت بـره

بــــــــاور نداره قلب مــــــــن        این همه بی وفای هـات

خیـــره بشی تو چشم من                بگم برم بگـــــــــــی بـرو

باور نـــــــــــــــداره قلب من         تو هم شدی یه خاطــره

خیال خواستن تـــــــــو هم              باید که از یادم بــــــــــره

باور نداره قلب مــــــــــــــن       از خــــــونه بیرون شدنو

با قصّه هــــــم غصه شدن              بـــــــازم پشیمون شدنو

باور نداره قلب مـــــــــــــــن         تو هم شدی مثــل همه

آخر قصه تو هــــــــــــــــــــم          برای مــــــــــن پر از غمه

                          چی مونده از این زندگی ؟؟؟

هزارتا شبنم اشك توي چشمات نشسته

منم مثل تو بودم . يه روز تنهام گذاشتن

يه دريا اشك حسرت توي چشمام گذاشتن

چه تهمت ها شنيدم . چه تلخيها چشيدم

عروسك جون تو ميدوني چه سختيها كشيدم

عروسك جون زمونه منو اين گوشه انداخت

به جاي حجله ي بخت برام زندون غم ساخت

بميره اون كه ميخواست مارو گريون ببينه

سراي سينه هامونو زغم ويرون ببينه

عروسك جون نگام كن چشام برقي نداره

زمستون توي قلبم . ديگه گرمي نداره

بايد اينجا بخشكيد تو گلدون شكسته

نه اينكه باغبون نيست در گلخونه بسته...

شايد آن روز كه سهراب نوشت :

تا شقايق هست زندگي بايد كرد خبري از دل پر

درد گل ياس نداشت

بايد اينجور نوشت :

هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس

زندگي اجبارست..